Nederland was ten tijde van de Gouden Eeuw, een zeevarende natie van wereldformaat. De zeevloot

Deze enorme zeevloot werd vertegenwoordigd door de V.O.C., die zijn expansie van handelsbelangen

Het belang van specerijen in de overzeese handel werd niet alleen onderkend door de vraag naar

deze specerijen in overzeese landen, maar natuurlijk ook door kennismaking met Indonesische

gerechten waarin deze specerijen verwerkt waren. Alleen dan, wanneer men proefde van deze

gerechten, werd de V.O.C. zich pas écht ten volle bewust van de – zeker in die tijd ongekende-

smaakeffecten van specerijen. Want dan pas begreep je je eigen produkt waarin je handelde. En juist

ook dit besef droeg bij aan de handelsexpansie van de Nederlandse zeevloot in die dagen, men begon

zich daardoor te realiseren dat er meer was dan alleen maar graan, kostbaar hout, goud, Indiase zijde,

brons en zilver. Men besefte dat mensen niet alleen maar willen eten, maar ook nog smaak in zo vele

De Indonesische kennis over een enorme keus  aan  gastronomische toepasbare specerijen is er een

die duizenden jaren oud is. Die kennis kreeg de V.O.C. zowat op een presenteerblaadje, toen zij zich

vestigde in Indonesië.  En die kennis had zij op dat moment hard nodig. Want, stel, je wil als serieus

koopman handel drijven in specerijen, weet je dan wel hoe een stuk citroengras eruit ziet? En hoe het

ruikt? Zijn die balen, waarvan je er tonnen van wilt inladen in het scheepsruim wel echt gevuld met

bijvoorbeeld kruidnagel,  Laos, of koenjit? En zo ja, herken je dan de staat van kwaliteit van deze

goederen? Al deze kennis is natuurlijk in die dagen opgetekend in dikke lexicons, waarvan er veel

antieke kopieën nog moeten bestaan in plaatsen zoals de universiteit in Leiden, of het Tropisch

Maar alle welvaart ten spijt ten tijde van de Gouden Eeuw, hadden de meeste gewone burgers in 

Nederland bijna totaal geen weet van al deze specerijen. Als iemand ze wel had, moest die er erg veel

voor betalen. Dus het prijsniveau was te hoog voor de gewone man. Specerijen waren alleen voor de

elite voorbestemd. Dat kwam omdat bijna alle specerijen verhandeld werden in overzeese landen

direct in de omgeving van Indonesië, waar de toepassing van al deze specerijen al honderden eeuwen

normaal was en nog steeds is. De V.O.C. handelsvloot wou liever niet de lange thuisreis gaan maken

met specerijen die tijdens de maandenlange reis konden bederven. Inderdaad, ze hadden die

specerijen ook kunnen drogen, ten gunste van de houdbaarheid. Maar in die tijd hadden ze nog geen

marketingkennis uitgevonden, waarmee je de consument vertrouwd kunt maken met totaal onbekende

kruiden, binnen een aanvaardbare termijn.  Dat konden ze beter doen met het zilver, goud, brons en

zijde, dat ze hadden verdiend door hun handel. En waarmee ze handel konden drijven in Europa, en

vooral om ook nog de Tachtig jarige Oorlog tegen Spanje en Frankrijk makkelijker te kunnen

Tot op de dag van vandaag, is dat de voornaamste geschiedkundige reden waarom de meeste

Nederlanders niet echt bekend zijn met de Indonesische specerijen, als het over meer gaat, dan alleen

maar sambal en kruidnagel. Jazeker, in de grootstedelijke leefomgeving is het wel aardig

doorgedrongen. Maar zeker niet landelijk op een populair niveau. En dat gaat ook op voor de

Indonesische keuken. Nog steeds wordt Indonesisch eten verward met Chinees eten. Weinigen weten

Maar goed, het ontstaan van de Gouden Eeuw werd ook ingeleid door het proeven van een

Om dit te begrijpen moet er geproefd worden van een samenstelling van verschillende Indonesische

Wanneer dit met liefde en toewijding gedaan wordt, volgt kennismaking met een ongekende wereld

1315 VB Almere - stad